Ralf Zwitser in de boeken

Adformatie-rijder solo naar de winst in Loosdrecht

Loosdrecht (KNSB) – De naam van Ralf Zwitser gaat de geschiedenisboeken van de schaatssport in als winnaar van de Ronde van Loosdrecht. De schaatser van Adformatie nam daarmee de veertien jaar oude erfenis van Jan-Eise Kromkamp over. Hij was in 1996 de laatste winnaar van de natuurijsklassieker.

Ralf Zwitser had alle tijd om daar onderweg al over na te denken. De 28-jarige Haarlemmer reed de laatste ronden solo rond op de Loosdrechtse Plas met de mystieke naam Vuntus. Hij was weggereden uit de kopgroep van vijf, die heel lang het beeld van de wedstrijd had bepaald. Het bleek de winnende zet. Zijn medevluchters zagen Zwitser pas weer terug na de streep, maar die was toen al uitgebreid zijn feestje aan het vieren.

Met reden, want Zwitser mag de zege in Loosdrecht met gouden letters bijschrijven op zijn erelijst, die tot nu toe gevuld was met twee zeges op kunstijs en een overwinning op Zweeds natuurijs. Die laatste zege, vorige winter in Falun, koesterde Zwitser als zijn mooiste ooit. Tot deze maandag in Loosdrecht. ,,Dit is het mooiste wat me als schaatser is overkomen’’, jubelde Zwitser. ,,Veel mooier kan het niet meer worden.’’

Beloning

De man van Adformatie incasseerde op het loodzware natuurijs eindelijk de beloning die hij al zo vaak verdiende, maar bijna nooit kreeg. Zwitser is een aanvaller, die altijd en overal de strijd aangaat. ,,Sommigen zeggen dat het niet de slimste manier van koersen is, maar ik kan gewoon niet anders. Het is mijn karakter. Maar vandaag levert dat me een ongelooflijk mooie zege op, waar ik onvoorstelbaar blij mee ben.’’

De 100 kilometer lange rit was een helse tocht, zwaar door de scheuren, de wind en het slechte ijs. Vele valpartijen en fysiek leed markeerden de wedstrijd, die slechts door de sterksten werd uitgereden. Anderen zaten langs de kant, met beurse knieën van de valpartijen, pijnlijke ledenmaten en blauwe plekken. Of moesten de gang naar het ziekenhuis maken, zoals Arjan Stroetinga. De Fries viel en zag vervolgens tot zijn afgrijzen hoe een ander over de pink van zijn linkerhand reed. De snee tot op het bot moest in het ziekenhuis gehecht worden.

Maar eerlijk is eerlijk, dat is ook de heroïek die bij natuurijs hoort. En veel mannen uit het peloton maakten daar in Loosdrecht voor het eerst echt kennis mee. Een aantal doorstond dat bijzonder goed. Met name de vijf mannen in de kopgroep markeerden de opkomst van een nieuwe generatie. Naast Zwitser lieten ook Arjen Becker, Rob Busser, Pieter Jan van Eck en Martijn van Es zich gelden. Van dat vijftal is Van Es de enige dertiger. ,,Dit is goed om te zien’’, vond ook Zwitser. ,,Het grote publiek kent nog steeds alleen de namen van Erik Hulzebosch, Henk Angenent en René Ruitenberg, maar er zijn inmiddels andere mannen die ook heel hard rijden. Kijk maar naar Becker en Casper Helling.’’

Jongste groep

Van Eck en Busser vertegenwoordigden in Loosdrecht de jongste groep. De twee verraste met een podiumplek. Van Eck won de sprint van het kwartet, Busser werd derde. Maar geen van beiden klaagde. ,,Natuurlijk had ik liever gewonnen’’, stelde Van Eck. ,,Maar dit is al schitterend. Ik was halverwege voor mijn gevoel al helemaal kapot, en toch sta ik op het podium. Echt, ik vind dit zo geweldig. Dit is het echte marathonschaatsen, hier ben je al die tijd voor bezig. En we hebben als jonge schaatsers laten zien we hier ook meekunnen.’’

Van Eck zag hoe Zwitser vier ronden voor het einde wegreed uit de kopgroep, die een voorsprong had van zo’n anderhalve minuut. Hij kon niet volgen, zoals niemand uit het groepje dat kon. Tot verbazing van Zwitser. ,,Ik reed weg omdat ik bang was dat het verschil nog kleiner werd en we uiteindelijk teruggehaald zouden worden. Dat nooit, dacht ik. Ik hoopte Becker mee te krijgen, samen weg te rijden en het dan maar uit te vechten. Een sprint wilde ik het liefst vermijden. Nou, dat is aardig gelukt. Als je alleen weg bent, valt er weinig te sprinten.’’

Gedachten

Zwitser kreeg van een meerijdende cameraman dat zijn voorsprong was opgelopen tot veertig seconden. ,,Vanaf dat moment ben ik er echt in gaan geloven, en in de laatste ronde wist ik dat het niet meer fout kon. Ik was weliswaar nog twee keer gevallen, maar voelde me nog sterk genoeg.’’ In die laatste omloop van vier kilometer dwaalden de gedachten van Zwitser af. ,,Dan schiet er van alles door je hoofd. Natuurlijk dat je gaat winnen, dat je geschiedenis schrijft. Maar ik heb ook gedacht aan al die trainingen, aan het lijden in de bergen van Italië en Frankrijk, aan alle opofferingen. En zeker ook aan mijn vrouw, bij wie onlangs een vorm van reuma is ontdekt. Daar ben je dan mee bezig.’’

Maar er was ook ruimte om te genieten. ,,Dat heb ik zeker ook gedaan. Heel bijzonder. Want hoe vaak zal het voorkomen dat je in een klassieker de laatste ronde de tijd hebt om te genieten van alles om je heen, van een je aanstaande overwinning? Ik vond het geweldig. En geloof me, zeker nu het NK nog even niet doorgaat, zal ik het absoluut nog uitgebreid vieren.’’

© ERIC KORVER

Bekijk de uitslagen